Kako Ruska pravoslavna crkva proganja antiratne svećenike?

Tri dana prije pravoslavnog Božića pozvan je pred protojereja svoje oblasti, koji mu je uručio dekret o suspenziji. Nedugo zatim našao se pred disciplinskom komisijom koja ga je ispitivala zašto odbija da čita Molitvu za Svetu Rusiju, uvedenu po nalogu patrijarha Kirila, piše Radio Slobodna Evropa.

Kada su ga pitali zašto je ne čita, odgovorio je: "Ne znam šta je Sveta Rusija."

Nakon Božića više puta je pozivan pred crkveni sud zbog mogućeg raščinjenja, ali je napustio Rusiju nakon upozorenja da bi mogao biti uhapšen. Ubrzo je obaviješten da je patrijarh Kiril odobrio odluku suda da bude raščinjen zbog „odbijanja da čita molitvu za Svetu Rusiju“.

Uminski je jedan od oko 50 svećenika Ruske pravoslavne crkve koje je crkva kaznila zbog protivljenja ratu ili podrške Ukrajini, navodi organizacija Christians Against War. Mnogi su kažnjeni upravo zbog odbijanja da čitaju molitvu koja govori o „onima koji su ustali protiv Svete Rusije“ i traži od Boga pobjedu za Rusiju.

Među kažnjenim svećenicima je i Vladimir Seljavko iz Litvanije, koji je zajedno s kolegama raščinjen zbog javnog antiratnog stava. On smatra da su crkveni procesi unaprijed odlučeni, slično politički osjetljivim slučajevima u ruskim državnim sudovima.

Svećenik Andrej Kurajev, koji je takođe kažnjen zbog kritike rata i kasnije napustio Rusiju, tvrdi da u crkvenim sudovima gotovo da ne postoje jasna pravila. „Tužilac i sudija su jedno te isto“, kaže on, dodajući da optuženi često ne znaju ni tačne optužbe protiv sebe, niti mogu dovesti advokata jer se procesi vode iza zatvorenih vrata.

Prema riječima Sergeja Čapnina sa Univerziteta Fordham, ozbiljan sistem crkvenih sudova postojao je prije revolucije 1917, ali je uništen u sovjetskom periodu. Današnji sistem obnovljen je tek pod patrijarhom Kirilom.

Iako formalno postoji mogućnost žalbe unutar Ruske pravoslavne crkve, mnogi raščinjeni svećenici izgubili su vjeru u taj proces i obratili se Carigradskoj patrijaršiji. Nakon dugih procedura, Uminski, Kurajev i Seljavko dobili su nazad svoje činove od ekumenskog patrijarha Vartolomeja.

Danas Uminski služi u maloj crkvi u Parizu i živi od predavanja i propovijedi na društvenim mrežama. Seljavko je ostao u Litvaniji, gdje služi u bivšoj crkvi pretvorenoj u koncertnu dvoranu. Iako ne žali zbog protivljenja ratu, kaže da je izgubio veliki dio svog života i zajednice.

„Savjest me je natjerala na to“, kaže Seljavko. „Ali to je kao da svojim nogama ulazite u operacionu salu gdje će vam nešto amputirati.“

(Vijesti.ba)